خوزستان، استانی با تاریخ و جغرافیای منحصربهفرد، بهواسطه ترکیب جمعیتی م
تنوع یکی از نقاط کانونی در سیاست و
امنیت ملی ایران بوده است. این استان نهتنها خاستگاه همزیستی اقوامی چون عرب، بختیاری، فارس، دزفولی و شوشتری ؛ بهبهانی و…است ، بلکه بهعنوان پل ارتباطی کشور با خلیج فارس و شاهراه انرژی منطقه، جایگاهی استراتژیک در معادلات داخلی و خارجی دارد. از همین رو، نوع مدیریت سیاسی و
اجتماعی خوزستان و نحوه تعامل با تنوع
قومی آن میتواند مستقیماً بر
سرمایه اجتماعی و در نتیجه بر امنیت ملی ایران اثرگذارباشد ؛سرمایه اجتماعی در خوزستان، عمدتاً در سایه تجربههای مشترک تاریخی شکل گرفته است؛ از مقاومت مردمی در برابر تجاوز عراق در دهه شصت تا نقشآفرینی اقوام مختلف در بازسازی و توسعه.
با این حال، در دهههای اخیر برخی عوامل چون توزیع نامتوازن منابع، ناکارآمدی مدیریتی، احساس تبعیض و گاه دامن زدن به شکافهای قومی، این سرمایه را دچار فرسایش کرده است. کاهش اعتماد عمومی به نهادهای اجرایی و افزایش فاصله بین گروههای اجتماعی، میتواند زمینهساز بحرانهای امنیتی شود.
دولت چهاردهم در سال نخست خود، در خوزستان بیش از هر چیز با انتقاد از فقدان برنامه و ضعف مدیریت مواجه شد. انتقاداتی که شخص استاندار خوزستان، دکتر موالیزاده، نیز از آن بینصیب نبود. نگاه انتقادی جامعه به کندی تصمیمگیریها و بیتوجهی به مطالبات واقعی مردم، بهویژه در حوزههای معیشتی، اشتغال و محیط زیست، بر شکافهای اجتماعی افزود.
اما آغاز سال دوم دولت، بهویژه در هفتههای اخیر، نشانههایی از تغییر رویکرد را به همراه داشته است. دخالتهای سیاسی و گاه تنشآفرین برخی نمایندگان مجلس استان اگرچه در مقاطعی باعث تشدید حساسیتهای قومی و تضعیف همگرا گفتگوی هم میهن...
ما را در سایت گفتگوی هم میهن دنبال میکنید
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان
بازدید: 30
تاريخ: سه
شنبه
27 آبان
1404 ساعت: 6:36